در بین راه بواسطه نقشه ای که همراه داشتیم، از جاده و مسیر محلی، بسمت سوسنگرد تغییر مسیر دادیم. حدود ساعت 15:00 پس از گذشتن 6 کیلومتر از سوسنگرد به ده بردیه رسیدیم. در این ده خانواده ای از عشایر سوسنگرد و با هزینه خود از نی، مهمان خانه سنتی که به عربی مضیف (محل ضیافت) نامیده می شود، ساخته اند.

هر چند همه ایرانیان مهمان نوازند، اما میزبانی عرب های ایران زمین، معنا و جلوه دیگری دارد، تا آنجا که مضیف را به عنوان بنایی مختص بزرگداشت میهمان می ساختند. مضیف بردیه برای زنده کردن همین سنت ساخته شده که وسعت زیادش در قدیم، نوعی افتخار برای بزرگ قوم به حساب می آمد. این مضیف تقریباً 40 متر مساحت و حدود چهار متر مربع هم ارتفاع دارد. نوع معماری و چیدمان مشبک نی باعث می شود که حتی در گرمای طاقت فرسای جنوب هم مطبوع و خنک باشد. به آنجا که وارد شدید، می توانید اطلاعات بیشتری از میزبان تان بگیرید.
خوردن قهوه و استراحت در مضیف رایگان است، اما برای صرف غذا، اقامت و دریافت خدمات گردشگری دیگر، بر اساس بسته های گردشگردی مضیف باید هزینه هایی پرداخت کنید. این بسته ها شامل مواردی مثل راهنمای گردشگری اقامت، غذاهای محلی و موسیقی محلی است. اگر مهمان مضیف شدید، غذاهایی مثل: مُسطح، مرغ شکم پر و ماست و شیر گاومیش را از دست ندهید.

پس از نشستن در مضیف و خوش آمد گویی توسط میزبان، قهوه، اولین و مهم ترین چیزی است که با آن پذیرایی می شوید. تمام مراحل تهیه قهوه در مضیف انجام می شود. خوردن قهوه در خوزستان آداب خود را دارد و بهتر است از قبل با آن آشنا شوید: اگر سمت راست مضیف نشسته اید، اولین نفری هستید که قهوه نصیب تان می شود. میزبان قهوه را با دله یا همان ظرفی که قهوه در آن ریخته می شود در فنجان بدون دسته کوچکی به شما تعارف می کند، شما هم باید آن را با دست راست بگیرید و بدون این که فنجان را زمین بگذارید، قهوه را بنوشید. بعد از فنجان اول اگر قصد دوباره نوشیدن دارید، فنجان را بدون هیچ حرکتی به میزبان دهید، در غیر این صورت فنجان خالی را به سمت راست و چپ تکان دهید. یادتان نرود تا زمانی که فنجان را تکان ندهید، پی در پی قهوه نصیب تان می شود. میهمان حق حمل دله را ندارد؛ بنابراین تعارف نکنید که شما بخواهید از دیگران پذیرایی کنید. در صورت حضور پسران، پدر قهوه تعارف می کند و در صورت نبود پدر این افتخار نصیب پسر بزرگ خانواده می شود.

ما حدود یکساعت و نیمی مهمان خانواده حیدری بودیم. و از فضا و مهمان نوازی ایشان استفاده کردیم.

با راهنمای پسر آقای حیدری راه برگشت را بسمت دهلاویه و با جاده فرعی بسمت جاده اهواز شوش، ادامه مسیر دادیم. در راه در کنار رودخانه کرخه توقفی داشته کمی آب تنی کردیم.

 

هوا تاریک شده بود که به دزفول و رستوران ساحلی رسیدیم. در کنار رستوران ساحلی و در زیر پل، بقایای آسیابهای قدیمی وجود دارد، که با راهنمایی یکی از پرسنل رستوران بازدیدی از آنجا داشتیم.

 

 

شب را در آلاچیق های رستوران ساحلی ماندیم.

HTTPS://INSTAGRAM.COM/NOURI_ALIREZA